U bent hier

U bent hier

Het verhaal van Clémence

Eind augustus 2017 besloten wij met volle enthousiasme om de pil te stoppen en voor een baby’tje te gaan, ik keek er al naar uit om zwanger te zijn…. We waren verbaasd en tegelijkertijd dolgelukkig na het nemen van een eerste zwangerschapstest in november. Als blije ouders in wording snel een afspraak gemaakt bij de gynaecoloog en we kregen het goeie nieuws dat ik 8 weken zwanger was, bij het horen van de hartslag van ons baby’tje drong het pas echt goed tot ons door. Over enkele maanden worden wij mama & papa. Joepie!!

Bij het bezoekje aan de gynaecoloog werden we er ons onmiddellijk op gewezen dat er een grote kans zou zijn op vroeggeboorte rond 32 weken omdat ik hartvormige baarmoeder heb (uterus bicornus – tweehoornige baarmoeder). Op dat moment stonden we hier nog niet echt stil want we zagen er de gevaren niet van in. De zwangerschap was erg lastig, tot aan 17 weken zwangerschap had ik van ‘s morgens vroeg tot s ’avonds laat voortdurend last van zwangerschap misselijkheid, een paar keer bloedingen gehad tussendoor en al heel vroeg in de zwangerschap kreeg ik last van harde buiken. Ik was dus alles behalve graag zwanger. Tijdens mijn zwangerschap heb ik vaak in paniek naar de gynaecoloog gebeld. Daarboven werden we na een bezoek bij onze gynaecoloog (de gynaecoloog was plots verdacht stil) doorgestuurd naar een professor in Brugge. Er was twijfel als ons baby’tje al dan niet gefixeerde klompvoetjes zou hebben. Bij het horen van dit nieuws stortte onze wereld in. Na enkele dagen van onzekerheid en verdere onderzoeken kon de professor ons gerust stellen: “dat hij voor 80% zeker was dat er geen afwijking was aan de voetjes”, maar dat het zou zijn door gebrek aan plaats in de baarmoeder. Door mijn baarmoeder vroeg ik mij af? Schuldgevoelens kwamen naar boven.

Mama’s buikje is de beste couveuse

Door mijn tweehoornige baarmoeder moest ik vanaf 20 weken al snel rust nemen. 24 weken en 5 dagen zwanger en voor de zoveelste keer last had ik last van harde buiken. Toch nog maar eens naar de materniteit gegaan zodat ze mij aan de monitor konden leggen. Na enkele onderzoeken bleek al snel dat de situatie ernstig was want de baarmoederhals had maar een opening meer van 1,1 cm (en dit op 25 weken) . Met een ambulance werden wij naar AZ Sint Jan overgebracht. Onze baby werd behandeld omwille van de longrijping en ikzelf kreeg een kuur weeënremmers en zo konden we een vroegtijdige bevalling gelukkig uitstellen. Daarbovenop kregen wij te horen dat ik tot de bevalling in het ziekenhuis moest blijven. Terwijl wij snel een het rekensommetje maakten; nu 25 weken zwanger én een normale zwangerschap is 40 weken; dit wil dus zeggen dat het verblijf in het ziekenhuis zééer lang zal duren. We kregen ondertussen te horen dat er maximum 3 weeënremmers gebruikt konden worden en dat ik zoveel mogelijk moet rusten want hoe langer de baby in de baarmoeder zit hoe beter het is voor de ontwikkeling. Mama’s buikje is de beste couveuse.  

28 weken en 5 dagen oud, Clémence begroet de wereld!

En de dagen in de MIC (maternity intensice care) tikten voorbij: 2 x per dag werd een monitor aangesloten om de frequentie van de harde buiken te bekijken. Op 28 weken zwangerschap kreeg ik de laatste baxter met weeënremmer ingeprikt, waarna er enkele zeer spannend dagen volgden…. 4 dagen later, op zaterdagochtend kreeg ik enorm veel last van de harde buiken én de frequentie nam toe. De vroedvrouw vertelde dat dit begin van de weeën waren en dat papa die dag best niet te ver weg moest gaan want het kon voor ieder moment zijn. Bij de laatste echo’s werd ingeschat dat de baby ondertussen een gewicht had van 1,2 kg. In de namiddag keerde de rust in de buik terug waardoor het alarm wat geweken was. Papa ging huiswaarts om te slapen maar om 01u50 moest hij terug richting ziekenhuis: “je vrouw staat op het punt om te bevallen”! Een half uur later werd mijn man tot aan de bevallingskamer geloodst. In een mum van tijd vulde de kamer zich met een 6-tal mensen om de premature geboorte bij te wonen en onmiddellijk de zorg toe te dienen aan ons kindje. Zo werd onze dochter op 29 april om 3u20 geboren aan 28 weken en 5 dagen en slechts 870 gram. Ons kindje, Clémence werd onmiddellijk mee genomen voor verder onderzoek en in 5 minuten tijd zaten wij opeens moederziel alleen te wachten in de kamer. We hadden stress, wij waren emotioneel én angstig want we wisten nog niets van ons klein prinsesje. Na een lange 3 kwartier wachten werd een grote machine de kamer binnengereden waarin onze dochter lag. We kregen te horen dat de bevalling vlot verlopen was en dat ze, ondanks de vroege leeftijd én het laag geboortegewicht, een goede start genomen had. Om 05.00 uur trokken wij ons terug op de kamer, met tranen toch wel van blijdschap , maar wel zonder onze dochter.

Een rollercoaster van emoties.

De volgende ochtend op de NIC (Neonatale intensieve zorg) zagen we onze kleine dochter liggen. Een onbeschrijfelijke gebeuren dat een enorme impact op ons had: grote machines met veel kabels en buizen hielden onze dochter in leven. Onze meid zag er enorm fragiel uit en het eerste moment durfden wij haar amper vast te nemen. Het enige tastbare verschil dat wij konden maken was ervoor zorgen dat ik voldoende melk afkolfde . Melk die haar dan met een sonde werd toegediend. En na 2 dagen mocht ik ons klein poppemietje voor het eerst vasthouden: kangoeroemoment, skin to skin. Een zalig en zeer emotioneel moment! Dezelfde dag kwam de neonatoloog nog langs op de kamer om te praten over de geboorte van onze premature baby en de gevaren van een vroeggeboorte. Bij de geboorte van Clémence moet een kleine hersenbloeding hebben plaats gevonden. Een hersenbloeding die in de toekomst een gevolg zou kunnen hebben op haar motoriek. De dokters konden op dat moment echter niet zeggen welke invloed dit effectief zou kunnen hebben op de ontwikkeling van onze dochter. Afwachten en opvolgen naarmate ze verder groeit en ontwikkelt, was de boodschap. De periode in neonatologie van Brugge was voor ons enorm intens, lastig, zwaar en emotioneel. Wij steken het niet onder stoelen of banken, wij hebben heel wat traantjes gelaten. En terzelfdertijd zijn wij ongelofelijk blij met de goeie zorgen van het MIC -en NIC-team in Brugge. Na het ontslag in AZ Sint- Jan Brugge werden we getransporteerd naar het ziekenhuis in Torhout. Zo konden wij frequenter langsgaan en werd de stap gezet van gespecialiseerde zorg naar een meer “huiselijke” sfeer.

Een zorgzaam professioneel vangnet maakt het verschil.

Bij ontslag uit neonatologie Brugge werden wij op de hoogte gebracht van de werking van Andere Start. Wij hadden een zwaar parcours achter de rug en de arts stelde een vrijblijvend gesprek voor. Opeens leek het ons plots erger dan hoe wij het allemaal ervaren hadden en ingeschat hadden. Maar het eerste contact was deugddoend. Wij vonden begeleiding en ondersteuning bij een professionele gesprekspartner en we konden onze gedachten, twijfels en angsten uiten en delen . En zo zijn we van start gegaan met thuisbegeleiding voor onze kleine meid, voor ons als ouders. Het eerste moment na de (premature/moeilijke) bevalling denk je dat je de enige bent en vraag je je af "waarom moet het ons overkomen" , maar wij kunnen getuigen dat je niet alleen bent en dat je er niet alleen voorstaat. Er is een groot vangnet en Andere Start heeft voor ons zeker het verschil gemaakt.